Teraryum’un Tohumları: Bir Babanın Endişesinden Distopik Bir Evrene

Her kitabın bir doğum sancısı vardır ama Teraryum’un ilk kıvılcımı gerçekten de bir doğumla başladı.

Bundan tam 14 yıl önce, kızım henüz birkaç günlükken, ilk kez baba olmanın verdiği o yoğun mutlulukla karışık "Onu bu dünyada nasıl koruyacağım?" endişesi içindeydim. Hastalıklar, dondurucu soğuklar, doğanın sert koşulları... Onu korumam gereken bir sürü dış etken… Yeni doğan bebeklerin vücudundaki o incecik, geçici tüyleri bilirsiniz; uyuyan kızımın üzerine eğildiğimde o tüylerin hafifçe uçuştuğunu gördüm.

O an gözümde bir ceylan yavrusu belirdi. Tamam, pek çok açıdan kırılgan ve bir sürü başka tehlikeye açık ama onun yetenekleri bir bebekte olsa bir sürü avantaj sağlardı. En azından üşümez, katı gıdaya daha hızlı geçer, doğar doğmaz yürümeye başlar vs. Bu düşünce peşinden bir soruyu getirdi; “Peki, insan ve hayvan melezlemesi mümkün olsaydı ortaya ne çıkardı?"

O gün başlayan bu "transgen insan" fikri, önce kısa bir öyküye dönüştü. İsterseniz o öyküyü de buradan okuyabilirsiniz. O dönem belki yayınlanır diye dergilere yolladım; yayınlanmadı. Belki birilerinin dikkatini çeker diye yarışmalara katıldım; bırakın ödül almayı, hikayeniz elimize ulaşmıştır diye küçük bir geri dönüş bile alamadım. Ama Kardelen benim kızımın, dolayısıyla benim için dünyanın en güzel öyküsüydü. Ve ben o öyküden hiç vazgeçmedim.

Yıllar sonra o öyküyü bir romana dönüştürmeye karar verdim. Ancak yolculuk yine kolay olmadı. Romanın ilk taslağı final sahnesine gelmişken yapmak istediğimin bu olmadığına karar verdim ve taslağı sildim. (Herkesin hala merak ettiği, “Kim bu?” diye sorduğu Efsun’u anlatan giriş bölümü hariç) 

Bugün geriye dönüp baktığımda, keşke o sildiğim taslakları saklasaydım diyorum; kitabın nereden nereye geldiğini görmek isteyen okurlar için güzel bir arşiv olurdu. Ancak Teraryum, o sildiğim sayfaların küllerinden, daha olgun ve daha sarsıcı bir kurguyla yeniden doğdu.

Bugün raflarda duran bu hikâye, aslında 14 yıl önce bir beşiğin başında filizlenen o saf koruma içgüdüsünün, hayatta kalma mücadelesiyle harmanlanmış halidir.

İyi okumalar.